Nasze Hospicjum to dom. To miejsce odpoczynku. Przestrzeń, która umożliwia dobre życie, mimo zmagań z przewlekłą chorobą.

Informacja o zakończeniu leczenia przyczynowego jest trudna. Czasami uderza tak mocno, że traktujemy ją jak wyrok. A przecież w parze z nią zawsze idzie druga – leczymy objawowo, nadal troszczymy się o jakość życia.

Pomoc w hospicjum nie ogranicza się do tego, co medyczne. Choć to właśnie zaspokojenie potrzeb fizjologicznych, troska o uśmierzenie bólu są podstawą do sprawowania całościowej opieki nad chorym. W hospicjum pacjent to jednak nie tylko jego ciało. Istotne są jego emocje, o których może porozmawiać z psychologiem, jego wiara, którą wspiera ksiądz, jego poczucie bezpieczeństwa i bycia kochanym, o co dba cały personel i wolontariusze. To wszystko ma tworzyć dom – profesjonalny, przygotowany do walki z bólem, gotowy na nagłe sytuacje, a przez to czasem nawet bezpieczniejszy niż dom rodzinny chorego.